De badbevalling van Collin op 10 november 2006

Ik was 36 weken zwanger toen ik de knoop doorhakte om een badbevalling te doen. Dit zou mijn 2e kindje worden en de van de vorige ben ik in het ziekenhuis bevallen (op medische indicatie) en daar had ik niet zo’n fijne ervaring mee. Ik voelde mij daar niet op mijn gemak en werd van de ene naar de ander kamer verplaatst en zelfs op de afdeling gelegd. De ontsluiting vlotte niet erg en er werd teveel naar monitoren gekeken en niet naar mij. Daardoor werd mij verteld dat ik er nog lang niet was en dat ik hooguit 4 a 5 cm ontsluiting zou hebben terwijl ik toen toch al 8 cm had. Al met al wilde ik het anders en deze keer had ik geen medische indicatie en mocht ik thuis bevallen.

Tijdens de zwangerschap heb ik veel nagedacht over hoe de bevalling thuis zou kunnen gaan. Ik had wel eens gehoord van een badbevalling maar ben mij daar pas de laatste 2 maanden in gaan verdiepen. Naarmate ik meer fijne verhalen las raakte ik steeds enthousiaster en nadat ik mijn man had overtuigd, heb ik de verloskundige naar haar mening gevraagd. In de praktijk zitten 3 verloskundigen en 2 wilden dan hun medewerking wel verlenen maar de andere niet. Die was meer van de oude stempel en had geen zin in poespas, gewoon op bed bevallen en niet zeuren, zo kwam het over. Toen begon ik te twijfelen en heb ik even het idee laten varen. De huur van een dergelijk bad en het ophalen, brengen en het opzetten. Daarbij kwam ook dat net die ene verloskundige dienst zou kunnen hebben en daardoor mijn badbevalling aan mijn neus voorbij zou gaan. Al met al geeft dat onrust en dat is ook niet bevorderlijk voor een soepel verloop.

Toch bleef het in mijn hoofd spelen en de tijd begon te dringen, ik was inmiddels 36 weken zwanger! Ik ben nog meer gaan lezen en heb toen een verhuurder gebeld (Het Duikertje) en mijn probleem voorgelegd. Zij vroeg in welke omgeving ik woonde en vertelde dat er ook een praktijk was die wel badbevallingen doen, maar die stond niet vermeld op hun site. Nu moest ik dus beslissen; geen badbevalling bij de huidige verloskundige, of alsnog overstappen naar een andere. Het gevoel was echter zo sterk en ik had al vaker heel positieve verhalen gehoord over die andere praktijk, dat ik meteen contact heb opgenomen en voor ik het wist was alles geregeld. Dat weekend hebben we ook meteen het bad opgehaald, en ik was er helemaal klaar voor. Ik heb nog 2 afspraken gehad zodat ik beide verloskundigen een keer ontmoet had. Ik had een ontzettend goed gevoel bij hen, het klikte en dat is ook belangrijk.

Op 21 november was ik uitgerekend. Op dinsdag 7 november had ik een afspraak bij de verloskundige en hij twijfelde over de ligging van de baby, maar voor 99% was hij er toch wel zeker van dat het hoofdje onderin lag. Ik mocht de volgende dag nog een echo laten maken en die was goed. Later die dag merkte ik dat ik wat bruine afscheiding had. Mijn vriendin vertelde dat het te maken kon hebben met een aanstaande bevalling. De volgende dag verloor ik de slijmprop, maar dan nog kan het wel even duren. Ik had wel veel last van harde buiken en ze waren wat pijnlijker dan normaal. Ook mijn darmen rommelden, dus ik wist even niet goed of het toch al een begin was. Toch heb ik mijn moeder gebeld om te vragen of zij heel even met mij door het huis wou gaan zodat alles weer op orde zou zijn (nesteldrang?). Mijn man moest vroeg in de avond nog even weg en ik vond dat prima want ondanks dat het rommelde, zou het nog wel even duren.

Ik voelde dat ik mij moest voor gaan bereiden op de bevalling en het bad stond al een tijdje half opgezet. De hoes en de verwarming moesten er nog in en dat heb ik toen op mijn gemakje gedaan. We hadden het bad in onze serre staan, met een extra kacheltje. We hadden er een bed neergezet zodat ik altijd hierop kon terugvallen als het niet zou gaan als gepland en voor de geboorte van de placenta, want die wilde ik liever niet in bad.

Het was rond 19.00 uur en alles was er klaar voor. Ik wilde alleen nog een opblaasbaar iets om eventueel op te hangen en ben toen naar mijn zus gegaan om die op te halen. Mijn moeder vroeg of het misschien verstandig was om mijn zoontje van 5 alvast te laten logeren. In eerste instantie had ik zoiets van; dat is niet nodig want ik geloof niet dat het vannacht al geboren wordt, maar we hebben toch maar besloten om hem onder te brengen.

Mijn man was verrast toen hij vernam dat het bad al helemaal klaar stond (was eigenlijk zijn taak). Inmiddels werden de krampen wat heviger. Om 23.00 uur zijn we toch naar bed gegaan, maar om 23.30 uur heb ik mijn man de opdracht gegeven om het bad alvast te vullen. Nog gauw even de laatste foto’s genomen van die mooie buik en toen zijn we naar beneden gegaan. Ik had een dvd-box gekregen van “Koefnoen” met 16 uur komische sketches. Die zouden we mooi kunnen kijken tussen de weeën door. Ik heb er weinig van mee gekregen want ik ben nog wat klusjes gaan doen; flesjes steriliseren en de magnetron schoonmaken. Mijn man hield de weeën bij met stopwatch. De weeën volgden elkaar steeds sneller op, maar duurde vaak niet langer dan 50 seconden. Iets na 2.30 uur had ik een lange, heftige wee en toen heeft mijn man de verloskundige gebeld. Jef (de verloskundige) was rond 3.00 uur bij ons. Op het bed heeft hij gekeken hoeveel ontsluiting er was. Er was al 4 cm ontsluiting en hij stelde mij voor om de vliezen te breken zodat het sneller zou gaan, maar hij kon ook niets doen en dan afwachten. Hij zou hoe dan ook blijven. Van mij mocht hij de vliezen breken en na een enorme vloed van vruchtwater, ben ik in het bad gaan zitten.

Het water voelde heerlijk aan. De verloskundige zat rustig op het bed en hield mijn gelaatsuitdrukking en puffen in de gaten. Af en toe luisterde hij even met de doppler naar het hartje van de baby. Ik lag half onderuit in het bad en liet mijn armen en handen tussen de weeën door drijven in het water, helmaal gewichtloos. Steeds als er een wee kwam, legde ik beide handen op mijn buik en concentreerde ik mij op de ademhaling. Steeds een diepe inademing door de neus en dan helemaal uitademen door de mond. Tijdens het uitademen liet ik mij in het water zakken en kon ik goed ontspannen. Meestal waren er 2 tot 3 “puffen” nodig om de wee door te komen. Ik bleef mij heel bewust van de omgeving want toen de kraamhulp kwam was het even wat drukker om het bad heen en ik hoorde alles. Als ik weer een wee kraag, hield iedereen op met praten en keken ze allemaal naar mij! De verloskundige zei dat ik de weeën heel mooi opving, heel rustig. Hij hoefde verder niets te doen en liet mij helemaal gaan.

Rond 5 uur heeft de verloskundige even gevoeld hoe ver de ontsluiting was. Het was 8 cm en als ik een persdrang zou krijgen, mocht ik zachtjes meedrukken. Naar mijn idee duurde dit heel lang. 15 minuten later voelde ik persdrang en ben actief mee gaan persen. Ik had de rand van het bad stevig vast, en met mijn voeten zette ik af tegen de wand. Het leek een eeuwigheid tot de volgende perswee. Ik raakte even in paniek toen het hoofdje bijna stond en weer terugfloepte. Weer wachten op de wee. Ik had mijzelf voorgenomen alles op alles te zetten en hij zou nu geboren worden. Even de tanden op elkaar en Collin werd geboren om 5.22 uur.

Mijn eerste reactie was: “oh, wat ben je mooi!” Collin keek mij van onder het water aan en ik liet mijn handen langs zijn perfecte zachte huidje glijden. Een uniek en emotioneel moment. Na ca.1 minuut heb ik hem naar boven gehaald, maar hij huilde niet. Hij keek mij alleen maar aan. Zijn oogjes draaiden een beetje weg en toen heeft de verloskundige snel de navelstreng doorgeknipt en Collin eruit gehaald. Hij moest een beetje gestimuleerd worden en ik zat even beduusd in bad. De verloskundige stelde ons gerust. Door de snelle bevalling, ik had maar 7 minuten geperst, was Collin een beetje van de kaart. Mijn man heeft Collin toen gekregen en ik ben het bad uitgekomen om de placenta te laten komen op het bed. Ik was een klein beetje uitgescheurd, maar niet zo erg als bij de bevalling van mijn oudste zoon.

Na de bevalling voelde ik mij heel goed. Helemaal niet uitgeput. Ook de dagen daarna had ik geen terugval.

Collin was helemaal gaaf na zijn geboorte. Hij woog 3240 gram en was 51 cm lang. Het is vergeleken met mijn andere zoon, een rustige baby met een goede eetlust! Hij is nu 8 weken en weegt al 5250 gram, dus hij groeit als kool.

Ik ben zo blij dat ik naar mijzelf heb geluisterd en uiteindelijk de stappen heb genomen om een badbevalling mogelijk te maken. Ik hoop dat mijn verhaal een inspiratie kan is voor andere vrouwen die ook twijfelen, over wat voor manier van bevallen dan ook. Een bevalling is iets heel persoonlijks en als een vrouw bepaalde ideeën of wensen heeft, moet daar naar geluisterd worden. Het moet natuurlijk wel medisch verantwoord zijn. Maar als er geen complicaties zijn, waarom niet?
Iedereen die het maar horen wil vertel ik over mijn geweldige bevalling in bad. Ik zou het zo weer doen!

Elles